દિલ્હી હાઈકોર્ટનો ઐતિહાસિક નિર્ણય, બાળકને પ્રાઈવેટ પાર્ટ સ્પર્શવા મજબૂર કરવું એ ‘ગંભીર જાતીય હુમલો’ ગણાશે

દિલ્હી હાઈકોર્ટે બાળકોની સુરક્ષા અને જાતીય ગુનાઓની વ્યાખ્યા અંગે મોટી સ્પષ્ટતા જારી કરી છે. અદાલતે સ્વીકાર્યું છે કે જાતીય શોષણ માત્ર શારીરિક હિંસા અથવા પેનિટ્રેશન (Penetration) સુધી મર્યાદિત નથી. જો કોઈ ગુનેગાર કોઈ બાળકને તેની ઈચ્છા વિરુદ્ધ કોઈ વ્યક્તિના ખાનગી અંગોને સ્પર્શ કરવા માટે વિવશ કરે છે, તો આ કૃત્ય POCSO એક્ટની કલમ 9 અને 10 હેઠળ ‘ગંભીર જાતીય હુમલા’ની શ્રેણીમાં આવે છે.

કેસની પૃષ્ઠભૂમિ

આ કેસ એક વ્યક્તિ દ્વારા દાખલ કરવામાં આવેલી અપીલ સાથે સંબંધિત હતો, જેને નીચેની અદાલતે સગીર સાથે જાતીય શોષણ માટે દોષિત ઠેરવ્યો હતો. આરોપીની દલીલ હતી કે કારણ કે કોઈ ‘પેનિટ્રેટિવ’ (શારીરિક ઈજા પહોંચાડનાર) જાતીય હુમલો થયો નથી, તેથી તેની સજા ઓછી કરવી જોઈએ. જોકે, હાઈકોર્ટે આ દલીલને સ્પષ્ટપણે ફગાવી દીધી હતી. ન્યાયમૂર્તિએ સ્પષ્ટ કર્યું હતું કે બાળકની ગરિમાનું ઉલ્લંઘન અને તેને જાતીય કૃત્યમાં ભાગીદાર બનાવવો એ પોતે જ એક ગંભીર ગુનો છે.

અદાલતની મહત્વપૂર્ણ ટિપ્પણીઓ

1. ‘ગંભીર જાતીય હુમલા’ની વ્યાખ્યા

અદાલતે કહ્યું કે POCSO એક્ટનો મુખ્ય ઉદ્દેશ્ય બાળકોને તમામ પ્રકારના જાતીય શોષણથી બચાવવાનો છે. કલમ 10 હેઠળ, જ્યારે કોઈ વ્યક્તિ બાળક પર જાતીય હુમલો કરે છે, ત્યારે તે દંડનીય છે. પરંતુ જ્યારે આ કૃત્યમાં બાળકને મજબૂર કરવામાં આવે છે અથવા સ્થિતિ એવી હોય છે જ્યાં બાળક સંપૂર્ણપણે અસહાય હોય છે, ત્યારે તે ‘ગંભીર’ (Aggravated) બની જાય છે.

2. બાળકના માનસિક સ્વાસ્થ્ય પર અસર

અદાલતે ભાર મૂક્યો હતો કે આવા કૃત્યો બાળકના કોમળ મન પર ઊંડી અને કાયમી મનોવૈજ્ઞાનિક અસર કરે છે. બાળકને કોઈના ખાનગી અંગો સ્પર્શવા માટે મજબૂર કરવું એ ન માત્ર તેના શારીરિક અંગત ક્ષેત્રનું ઉલ્લંઘન છે, પરંતુ તે તેના માનસિક સ્વાસ્થ્ય અને વિકાસ સાથે ગંભીર ચેડાં છે.

3. સંમતિનું કોઈ સ્થાન નથી

અદાલતે ફરીથી દોહરાવ્યું કે POCSO ના કેસોમાં ‘સંમતિ’ (Consent) નો કોઈ અર્થ નથી. બાળક કાયદેસર રીતે સંમતિ આપવા સક્ષમ નથી, અને જો તે ડર કે દબાણમાં કોઈ કૃત્ય કરે છે, તો જવાબદારી સંપૂર્ણપણે પુખ્ત વયના ગુનેગારની રહેશે.

POCSO એક્ટની કલમ 9 અને 10 શું કહે છે?

POCSO કાયદામાં ગુનાઓને શ્રેણીઓમાં વહેંચવામાં આવ્યા છે જેથી સજાનું નિર્ધારણ ગંભીરતાના આધારે થઈ શકે:

• કલમ 9 (ગંભીર જાતીય હુમલો): આમાં એવી પરિસ્થિતિઓનો સમાવેશ થાય છે જ્યાં ગુનો કરનાર વ્યક્તિ પોલીસ અધિકારી, લોક સેવક અથવા બાળકના વિશ્વાસપાત્ર વ્યક્તિ (જેમ કે શિક્ષક અથવા સંબંધી) હોય અથવા જ્યાં બાળકને માનસિક કે શારીરિક નુકસાન પહોંચાડવામાં આવ્યું હોય.
• કલમ 10 (સજા): આ કલમ હેઠળ ગંભીર જાતીય હુમલા માટે લઘુત્તમ પાંચ વર્ષની કેદની જોગવાઈ છે, જેને સાત વર્ષ કે તેથી વધુ સુધી લંબાવી શકાય છે, સાથે દંડની પણ જોગવાઈ છે.

સમાજ અને ન્યાય પ્રણાલી માટે આ નિર્ણયના માયના

આ નિર્ણય કાયદાકીય અને સામાજિક બંને દૃષ્ટિકોણથી અત્યંત પ્રભાવશાળી છે:

• ગુનેગારો માટે કડક સંદેશ: આ ચુકાદો તેવા લોકો માટે ચેતવણી છે જેઓ વિચારે છે કે ‘શારીરિક ઈજા’ પહોંચાડ્યા વગર કરવામાં આવેલા જાતીય કૃત્યો કાયદાની પકડમાંથી બહાર છે.
• બાળકોના અધિકારોનું રક્ષણ: અદાલતે સુનિશ્ચિત કર્યું છે કે કાયદાની ટેકનિકલ ખામીઓનો લાભ લઈને કોઈ ગુનેગાર બચી ન શકે.
• જાગૃતિની જરૂરિયાત: આ ચુકાદો સમાજને જણાવવામાં મદદ કરે છે કે બાળકો વિરુદ્ધ કોઈપણ પ્રકારનું અયોગ્ય વર્તન, પછી તે માત્ર સ્પર્શ જ કેમ ન હોય, ગંભીર કાયદાકીય પરિણામો લાવી શકે છે.

નિષ્કર્ષ

દિલ્હી હાઈકોર્ટનો આ નિર્ણય બાળકોના અધિકારોની દિશામાં એક સુરક્ષા કવચ સમાન છે. અદાલતે સ્પષ્ટ કરી દીધું છે કે બાળકોની સુરક્ષા સર્વોપરી છે અને કાયદો તેમની માસૂમિયત સાથે કરવામાં આવતા કોઈપણ સમાધાનને સહન કરશે નહીં. ‘ખાનગી અંગો સ્પર્શવા મજબૂર કરવું’ હવે કાયદાની નજરમાં માત્ર સાધારણ ગેરવર્તણૂક નથી, પરંતુ એક ગંભીર દંડનીય અપરાધ છે.