ચીને 2013માં પોતાની વાયુ પ્રદૂષણ નિવારણ અને નિયંત્રણ કાર્ય યોજના શરૂ કરી હતી. તેમાં કડક લક્ષ્યો નક્કી કરવામાં આવ્યા અને તેમને પૂર્ણ કરવામાં નિષ્ફળ રહેવા પર સ્થાનિક અધિકારીઓને જવાબદાર ઠેરવવામાં આવ્યાચીને પ્રદૂષણના સ્ત્રોતોની ઓળખ કરવા માટે 1000થી વધુ વાયુ નિરીક્ષણ પ્રણાલીઓ સ્થાપિત કરી. પારદર્શિતા અને ઝડપી કાર્યવાહી સુનિશ્ચિત કરવા માટે પ્રતિ કલાક ડેટા પણ જાહેર કરવામાં આવ્યો.ચીને કોલસા-થી-ગેસ પહેલને પ્રોત્સાહન આપ્યું, ઘરો અને ઉદ્યોગોને કુદરતી ગેસ અને નવીનીકરણીય ઊર્જા તરફ સ્વિચ કરવા માટે પ્રોત્સાહિત કર્યા. ઘણાં વધારે પ્રદૂષણ ફેલાવતી ફેક્ટરીઓ પણ બંધ કરી દેવામાં આવી.ભારતને ઘણાં વધારે ઇલેક્ટ્રિક બસો, સુલભ મેટ્રો નેટવર્ક અને વિશ્વસનીય જાહેર પરિવહનની જરૂર છે. ઓડ ઈવન જેવી યોજનાઓ ખાનગી વાહનોના ઘણાં વધારે ઉપયોગથી થતા પ્રદૂષણનો કાયમી ઉકેલ આપી શકતી નથી.દિલ્હી, પંજાબ, હરિયાણા, ઉત્તર પ્રદેશને સંયુક્ત પ્રાદેશિક પ્રદૂષણ નિયંત્રણ વ્યૂહરચનાની જરૂર છે. બેઇજિંગ-તિયાનજિન-હેબેઈ ક્ષેત્રમાં ચીનનો સંકલિત અભિગમ એક ઉપયોગી ઉદાહરણ આપે છે.ભારતને પારદર્શક પ્રદૂષણ ડેટા, કડક ઔદ્યોગિક નિયમો અને સતત સરકારી કાર્યવાહી જરૂરી છે. માત્ર તાત્કાલિક ઉપાયો પર આધાર રાખવાને બદલે પ્રદૂષણ નિયંત્રણ રાષ્ટ્રીય પ્રાથમિકતા બની રહેવી જોઈએ.